بچه های شعرایران

سلام نام خداست....
سلام بربچه های شعرایران

 

نمی دونم هنوزم به وبلاگ سرمی زنید یا نه

اگه دوستانی هستند که هنوز مبان اینجا یه بیت می ذارم همه مشاعره کنیم

طعنه مزن ای زاهد اگر توبه شکستم

صد توبه کند عاشق و بنیاد نباشد

صائب

[ سه شنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۴ ] [ 10:40 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
السلام عليك يا اباعبدالله الحسين


رفتی که اشک خواهرت را در بیاری

بغض گلوی دخترت را در بیاری

آیا نمی شد ای سلیمان زمانه

قبل از سفر انگشترت را در بیاری؟


علی اکبر لطیفیان

[ دوشنبه بیستم آبان ۱۳۹۲ ] [ 0:11 ] [ محمدرضااسلامی(میبد) ] [ ]
مشاعره
سلام

امیدوارم حال همه خوب باشه


به توصیه مدیر خانم تصمیم گرفتم یه پست مشاعره بذارم که کمی از


شعرایی که حفظ بودیم یادمون بیاد. امیدوارم همه فرصت کنن شرکت

کنند.


یه رباعی از خیام می نویسم و ادامه کار رو تو قسمت نظرات از شما می بینم.


ناکرده گنـــــاه در جهـــان کیست، بگو


آن کس که گنه نکرد چون زیست؟ بگو


من بـــد کنم و تـو بــد مکافـــات دهی


پس فرق میــــان من و تو چیست بگو



نفر بعد حرف (و)...


[ یکشنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۲ ] [ 18:25 ] [ حدیث زنگنه(بوشهر) ] [ ]
صحبت زشهرنیست جهان آرمیده است/درسایه ی کرامت پنهانیت رضا
داشتم وضو میگرفتم ،حسابی تو فکربودم ،چندبارصداشو شنیدم ولی اصلا فکر نمی کردم بامن باشه .برای بارسوم گفت:داری میری امام رضا یا ازامام رضابرمی گردی ؟
برگشتم طرفش ،دیدم مخاطبش منم ،خیلی پیربود چادرش رو دورکمرش بسته بود و یه پارچ آب گرفته بود دستش ولبخند میزد
دوباره پرسید داری میری امام رضا یا ازامام رضابرمی گردی ؟
من برگشتن رو دوست ندارم اونم از امام رضا
بهش گفتم نه میرم امام رضا نه برمی گردم وسط گیرکردم
معنی حرفم رو نفهمید فقط لبخند زد .اون لحظه باخودم گفتم کاش پیرزنی بودم و پسرم نذرمیکرد که اگه کار گیرش بیاد باحقوق اولش منو ببره زیارت امام رضا
مثل همین پیرزنی که تو پارک آباده میخواست تمام جهان رو خبردار کنه که داره میره امام رضا
[ پنجشنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۲ ] [ 22:1 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
کجایید ای دوستان؟؟؟
سلام به بچه های پرکار شعر ایران

 

 

خوبید انشاا...

 

 

چرا نیستید؟

 

 

 

بچه ها امسال کیا مشاعره رضوی هستن؟

[ دوشنبه ششم خرداد ۱۳۹۲ ] [ 13:1 ] [ حدیث زنگنه(بوشهر) ] [ ]
غزلی بیمار

من شعر شده ام.دارم درد می کشم.این شاعر نابلد که مرا می سراید ذوق ندارد...قریحه اش خشکیده..چند بیت نوشته و من هنوز آنطور که می خواهم زاده نشده ام.می خواهم شاعرم عوض شود . کسی که با کهکشان های دور در ارتباط باشد ..بتواند معجزه کند..چشم های سبز داشته باشد..بتواند بسوزد..غیر از این باشد تب دار می شوم..حصبه می گیرم..سل تمام مرا فرو می ریزد..غزلی که دچار این بیماری ها باشد ....! نمیدانم شاید اکنون هم اینگونه ام .

بدری - ( فروردین 92)

[ یکشنبه یکم اردیبهشت ۱۳۹۲ ] [ 18:45 ] [ سجادبدری(قوچان) ] [ ]
دروغ سیزده
گاهی باید حقیقت رو با دروغ بیان کرد.

کار زیاد سختی نیست فقط باید دروغ گفت.

شما هم دروغ بگویید . . .


[ سه شنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۲ ] [ 21:29 ] [ محمدرضااسلامی(میبد) ] [ ]
ب ه ا ر ...

نوروزتان فرخنده...



بهار بهار

صدا همون صدا بود
صداي شاخه ها و ريشه ها بود


بهار بهار

چه اسم آشنايي
صدات مياد ... اما خودت كجايي


وابكنيم پنجره ها رو يا نه

تازه كنيم خاطره ها رو يا نه


بهار اومد لباس نو تنم كرد

تازه تر از فصل شكفتنم كرد


بهار اومد با يه بغل جوونه

عيد آورد از تو كوچه تو خونه


حياط ما يه غربيل

باغچه ما يه گلدون
خونه ما هميشه
منتظر يه مهمون


بهار اومد لباس نو تنم كرد

تازه تر از فصل شكفتنم كرد
بهار بهار يه مهمون قديمي
يه آشناي ساده و صميمي
يه آشنا كه مثل قصه ها بود
خواب و خيال همه بچه ها بود


آخ ... كه چه زود قلك عيديامون

وقتي شكست باهاش شكست دلامون


بهار اومد برفارو نقطه چين كرد

خنده به دلمردگي زمين كرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت


بهار اومد پنجره ها رو وا كرد

من و با حسي ديگه آشنا كرد


يه حرف يه حرف ‚ حرفاي من كتاب شد

حيف كه همش سوال بي جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
كه صبح تا شب دنبال آب و نون بود
[ دوشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۱ ] [ 13:44 ] [ حدیث زنگنه(بوشهر) ] [ ]
یک سال گذشت...
دوستان سلام


یک سال ازآشنایی ماوایجاد وبلاگ بچه های شعرایران گذشت.یک سال رو باهم بودیم شاید کیلومترها ازهم فاصله


داشتیم ولی دل هامون به هم نزدیک بود ایقد خاطره شیرین از شماهادارم که نمیدونم کدومش رو بنویسم


هروقت دلتنگ شدم هروقت غم اومد سراغم هروقت شاد بودم تو همه لحظه هام شما دوستان خوبم درکنارم

بودین .هنوز سرحرفم که تو پست های اول وبلاگ گفتم هستم که خدا خواست  ما تو مسیرزندگی هم

قراربگیریم چکامه بهانه ای بود برای اینکه بچه های شعرایران همدیگه رو پیدا کنن

اسفند90،روزهای شیرین آشنایی 

تیر91،سفرمن و حدیث زنگنه به اصفهان و سمیرم وخاطرات دلنشینی که باخانواده آقای محمدی ،خانم انشایی،الهه بهرامیان عزیز،وآقای اسلامی بزرگوار رقم خورد


شهریور91،دیداربابچه های شعرایران درکنارساحل زیبای خلیج فارس ،سیمادوائی ومادربزرگوارشون،خانم انشایی ،آقای محمدی و گلنازو گلنوش عزیز،محمدرضااسلامی ،سجادبدری ،ابراهیم سربلندی(دریاسالارخداخواست)،نجمه حسینی ،حدیث زنگنه،مریم بحرانی،احسان گرگین زیارتی،بهنام میرزایی

اسفند1391نمایشگاه رویش دانشگاه امیرکبیرودیداربابانو نادره جلادت

مرور خاطره ها زیبایی زندگی رو صدچندان میکنه پس باهم خاطرات خوب باهم بودن رو مرورمیکنیم

[ یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱ ] [ 9:52 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
غزلی از استاد هوشنگ ابتهاج
تقدیم به بچه های شعرایران


زمانه قرعه ی نو میزند به نام شما

خوشاشماکه جهان میرود به کام شما

دراین هواچه نفس هاپرآتش است و خوش است

که بوی عود دل ماست درمشام شما

تنورسینه ی سوزان ما به یادآرید

کزآتش دل ما پخته گشت خام شما

فروغ گوهری ازگنج خانه دل ماست

چراغ صبح که بر می دمدزبام شما

زمان به دست شما می دهدزمام مراد

ازآن که هست به دست خردزمام شما

همای اوج سعادت که می گریخت زخاک

شدازامان زمین دانه چین دام شما

به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد

که چون سمند زمین شد ستاره رام شما

به شعرسایه درآن بزمگاه آزادی

طرب کنید که پرنوش باد جام شما

[ جمعه بیستم بهمن ۱۳۹۱ ] [ 22:44 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست...
 

درست است که نقطه تمام کننده جمله است، اما باعث مرگ و فنای جمله نیست .

همانطور که در مورد انسان نیز، مرگ باعث فنای او نیست و فقط یک سطر او را جابجا میکند.

از سطر دنیا به سطرعقبی ...

 

مرضیه سلیمانی عزیز بچه های شعر ایران و بچه های آخر هفته رو در غم از دست دادن عموی عزیزت شریک بدون.

[ جمعه بیست و نهم دی ۱۳۹۱ ] [ 10:31 ] [ حدیث زنگنه(بوشهر) ] [ ]
مرقدت ضرب المثل های مرا ......

رحلت رسول اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) و امام رضا (ع) را تسلیت عرض می نماییم.


مجری : جناب آقای حسین رستمی از شهریار برایمان شعر می خوانند.

آقای رستمی:

بنویس که هر چه نامه دادم نرسید

بنویس که یک نفر به دادم نرسید

بنویس قرار من و او هفته ی بعد

این جمعه که هر چه ایستادم نرسید

به نام خدا و با سلام. کسب اجازه می کنم.

 

 

خانه های آن کسانی می خورد در بیشتر

که به سائل می دهند از هر چه بهتر بیشتر

 

عرض حاجت می کنم آن جا که صاحب خانه اش

پاسخ یک می دهد با ده برابر بیشتر ( معظم له : آفرین آفرین )

 

گاه گاهی که به درگاه کریمی می روم

راه می پویم نه با پا بلکه با سر بیشتر

 

زیر دین چهارده معصومم اما گردنم

زیر دین حضرت موسی بن جعفر بیشتر

 

گردنم در زیر دین آن امامی هست که

داده در ایران ما طوبای او بر بیشتر

 

آن امامی که فداک گفتنش رو به قم است

با سلامش می کند قم را معطر بیشتر

 

قم همان شهری که هم یک ماه دارد بر زمین

هم چنین از آسمان دارد چل اختر بیشتر

 

قصد این بار قصیده از برادر گفتن است

ور نه می گفتم از این معصومه خواهر بیشتر

 

من برایش مصرعی می گویم و رد می شوم

لطف باباهاست معمولآ به دختر بیشتر

 

عازم مشهد شدم تا با تو درد دل کنم

بودنم را می کنم این گونه باور بیشتر

 

مرقدت ضرب المثل های مرا تغییر داد

هر که بامش بیش برفش نه، کبوتر بیشتر

 

چهار فصل مشهد از عطر گلاب آکنده است

این چنین یعنی سه فصل از شهر قمصر بیشتر

 

پیش تو شاه و گدا یکسان ترند از هر کجا

این حرم دیگر ندارد حرف کمتر بیشتر

 

ای که راه انداختی امروز و فردای مرا

چشم بر راه تو هستم روز آخر بیشتر

 

از غلامان شما هم می شود دنیا گرفت

من نیازت دارم آقا روز محشر بیشتر

 

بر تمام اهل بیت خویش حساسی ولی

جان زهرا چون شنیدم که به مادر بیشتر

 

بیشترهایی که گفتم از تو خیلی کمترند


آقای رستمی : والسلام

معظم له : زنده باشید. طیب الله انفاسکم. خیلی خوب. خیلی خوب. ان شاء الله که موفق باشید. خیلی با حال و خوش لفظ و خوش مضمون و خیلی خوب . آفرین.

 

مراسم شعر خوانی شاعران آیینی و مذهبی در حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی (مد ظله العالی )

25 خرداد 1390

[ پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۱ ] [ 17:4 ] [ محمدرضااسلامی(میبد) ] [ ]
بیار ساقی بادت فدا سر و دستار
بیار ساقی بادت فدا سر و دستار

                                                               ز هر کجا که دهد دست جام جان دست آر

درآی مست و خرامان و ساغر اندر دست

                                                               روا مبین چو تو ساقی و ما چنین هشیار
 
بیار جام که جانم ز آرزومندی

                                                              ز خویش نیز برآمد چه جای صبر و قرار

بیار جام حیاتی که هم مزاج توست


                                                              که مونس دل خسته‌ست و محرم اسرار

از آن شراب که گر جرعه‌ای از او بچکد

                                                              ز خاک شوره بروید همان زمان گلزار

شراب لعل که گر نیم شب برآرد جوش

                                                               میان چرخ و زمین پر شود از او انوار

زهی شراب و زهی ساغر و زهی ساقی

                                                                که جان‌ها و روان‌ها نثار باد نثار

بیا که در دل من رازهای پنهانست

                                                                شراب لعل بگردان و پرده‌ای مگذار

مرا چو مست کنی آنگهی تماشا کن

                                                                که شیرگیر چگونست در میان شکار

تبارک الله آن دم که پر شود مجلس

                                                                 ز بوی جام و ز نور رخ چنان دلدار

هزار مست چو پروانه جانب آن شمع

                                                                 نهاده جان به طبق بر که این بگیر و بیار

ز مطربان خوش آواز و نعره مستان

                                                                  شراب در رگ خمار گم کند رفتار
 
ببین به حال جوانان کهف کان خوردند

                                                                   خراب سیصد و نه سال مست اندر غار

چه باده بود که موسی به ساحران درریخت

                                                                    که دست و پای بدادند مست و بیخودوار
 
زنان مصر چه دیدند بر رخ یوسف

                                                                    که شرحه شرحه بریدند ساعد چو نگار

چه ریخت ساقی تقدیس بر سر جرجیس

                                                                     که غم نخورد و نترسید ز آتش کفار

هزار بارش کشتند و پیشتر می‌رفت

                                                                    که مستم و خبرم نیست از یکی و هزار

صحابیان که برهنه به پیش تیغ شدند

                                                                   خراب و مست بدند از محمد مختار


غلط محمد ساقی نبود جامی بود

                                                                   پر از شراب و خدا بود ساقی ابرار
 
کدام شربت نوشید پوره ادهم

                                                                  که مست وار شد از ملک و مملکت بیزار

چه سکر بود که آواز داد سبحانی

                                                                  که گفت رمز اناالحق و رفت بر سر دار

به بوی آن می‌شد آب روشن و صافی

                                                                  چو مست سجده کنان می‌رود به سوی بحار

ز عشق این می خاکست گشته رنگ آمیز

                                                                  ز تف این می آتش فروخت خوش رخسار

وگر نه باد چرا گشت همدم و غماز

                                                                  حیات سبزه و بستان و دفتر گفتار

چه ذوق دارند این چار اصل ز آمیزش

                                                                 نبات و مردم و حیوان نتیجه این چار
 
چه بی‌هشانه میی دارد این شب زنگی

                                                                 که خلق را به یکی جام می‌برد از کار

ز لطف و صنعت صانع کدام را گویم

                                                                 که بحر قدرت او را پدید نیست کنار

شراب عشق بنوشیم و بار عشق کشیم

                                                                  چنانک اشتر سرمست در میان قطار

نه مستیی که تو را آرزوی عقل آید

                                                                 ز مستی که کند روح و عقل را بیدار

ز هر چه دارد غیر خدا شکوفه کند

                                                                   از آنک غیر خدا نیست جز صداع و خمار

کجا شراب طهور و کجا می انگور

                                                                   طهور آب حیاتست و آن دگر مردار

چو اندکی سر خم را ز گل کنی خالی

                                                                    برآید از سر خم بو و صد هزار آثار
  
اگر درآیم کثار آن فروشمرم

                                                                    شمار آن نتوان کرد تا به روز شمار

چو عاجزیم بلا احصیی فرود آریم

                                                                    چو گشت وقت فروداشت جام جان بردار

درآ به مجلس عشاق شمس تبریزی

                                                                    که آفتاب از آن شمس می‌برد انوار

[ پنجشنبه چهاردهم دی ۱۳۹۱ ] [ 20:10 ] [ اکرم انشایی(اصفهان) ] [ ]
از هوش می....
از هوش می...
معشوق جان به بهار آغشته ی منی
که موهای خیس ات را خدایان بر سینه ام می ریزند و مرا خواب می کنند
یک روزَمی که بوی شانه تو خواب می بَرَدَم
معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن
هنگامه ی منی
من دستهای تو را با بوسه هایم تُک می زدم
من دستهای تو را در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه پنهانی منی وقتی که نیستی
من چشمهای تو را هم در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام
نَحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه ِ گلوگاه ِ پنهانی ِ منی
آواز من از سینه ام که بر می خیزد از چینه دانم قوت می گیرد
می خوانم می خوانم می خوانم تو خواندن منی
باران که می وزد سوی چشمانم باران که می وزد باران که می وزد ، تو شانه بزن! باران که می…
یک لحظه من خودم را گم می کنم نمی بینمَم
اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟ من نیستم که ببینم ، نمی بیننمَم
معشوق جان به بهار آغشته ی منی اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم
آهو که عور روی سینه من می افتد آهو که عور آهو که عور آهو که او ، او او که آ اواو تو شانه بزن!
و بعد شیر آب را می افشاند بر ریش من و عور روی سینه ی من اواو می افتد
و شیر می خورد می گوید تو شیر بیشه بارانی منی منی و می افتد
افتادنی که مرا می افتد هنگامه منی هنگامه منی که مرا می افتد
آغشته ی منی معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمَم
می خوانم می خوانم می خوانم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم می خوانم
خونم را بلند می کنم به گلوگاهم می خوانم خونم را مثل آوازی می خوانم
نحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی
اگر تو مرا نبینی اگر تو مرا نخوابانی ، من هم نمی بینمم من هم نمی خوابانمم
زانو بزن بر سینه ام تو شانه بزن
پاهای تو چون فرق باز کرده از سر ِ زیبایی به درون برگشته بر سینه ام تو شانه بزن زانو!
من پشت پاشنه هایت را چون میوه دوقلو می بوسم می بوسم
هر پایت را در رختخواب عشق جداگانه می خوابانم بیدار می شوی می خوابانم
ببین! آری ببین تو مرا تا ته ببین زیرا اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم
با وسعت نگاه بر گشته ی به دورن ، به درون برگشته ، تا ته ببین تو شانه بزن
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم نمی بینمم اگر تو مرا حالا بیا تو شانه بزن زانو
من هیچگاه نمی خوابم از هوش می روم
دیروز رفته بودم امروز هم از هوش می روم
افتادنی که مرا می افتد هنگامه ی منی که می افتد معشوق جان به بهار آغشته ی منی ، منی ، منی که مرا می افتد

و می روم از هوش منی اگر تو مرا تو شانه بزن زانو منی از هوش می…

رضا براهنی

[ یکشنبه دهم دی ۱۳۹۱ ] [ 22:41 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
مرگ بعضی وقت ها ازدرددروی بهتراست
چندکاراز آقای حامدعسکری

غزل


مرگ بعضی وقتها از درد دوری بهتر است

بی قرارم کرده و گفته صبوری بهتر است

 

توی قر آن خوانده ام... یعقوب یادم داده است:

دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است

 

نامه هایم چشمهایت را اذیت می کند

درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است

 

چای دم کن... خسته ام از تلخی نسکافه ها

چای با عطر هل و گلهای قوری بهتر است

 

من سرم بر شانه ات ؟..... یا تو سرت بر شانه ام؟.....

فکر کن خانم اگر باشم چه جوری بهتر است ....؟

......................................................................

با من برنو به دوش یاغی مشروطه خواه

عشق کاری کرده که تبریز می سوزد در آه

 

بعدها تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد؟

با من تنها تر از ستارخان بی سپاه

 

موی من مانند یال اسب مغرورم سپید

روزگار من شبیه کتری چوپان سیاه

 

هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق

کنده ی پیر بلوطی سوخت نه یک مشت کاه

 

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود

یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه

 

آدمیزادست و عشق و دل به هر کاری زدن

آدم ست و سیب خوردن آدم  ست و اشتباه

 

سوختم دیدم قدیمی ها چه زیبا گفته اند

"دانه ی فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه"

.............................................................................................................

ترانه

اگه خیال تو همش باهام نیس

خلوتمو چرا خراب می کنن؟

چرا راننده تاکسیا همیشه

دوتا کرایه رو حساب می کنن؟

 

اگه خیال تو همه ش باهام نیس

چرا قدم زدنهامو کش می دم؟

چرا غروبا که میرم کافی شاپ

میرم دوتا قهوه سفارش میدم؟

 

دورو برم پره از آدمایی

که داد درد مشترک میزنن

قصدی ندارن ولی با کاراشون

زخمای کهنه مو نمک می زنن

 

گفته بودم گریه بده واسه مرد

غرور زیادش خوبه کم نمیشه

مرد واسه بستن بند کفشش

پاشوبالامیاره خم نمیشه

.................................................................................

قیچی روبرداشتی که تقسیم کنی

عکسی که یادگاریک جنونه

هرجوری ورمیری بازم نمیشه

دست تو دورگردنم میمونه

به دفترم خیلی علاقه داره

شومینه اشتهاش بی حدو مرزه

میندازمش بدونه دوستت دارم

یه مشت غزل مگه چقدمی ارزه؟

دارم میرم شبیه برگ زردی

که داره ازشاخه جدا می افته

یکی همیشه سرجاش میمونه

یکی نمیدونه کجا می افته

کوچ همین جوری خودش شکنجه اس

بیچاره ای اگه پرت بشکنه

پرم شکسته کاش می شد بمونم

جاده الهی کمرت بشکنه

ببین تو تازه اول بهاری

یه چیزی میگم واسه یادگاری

توروخداباهرکی عکس گرفتی

دستتو دورگردنش نزاری

................................................................

طنزدانشجویی


تو دستات تیشه هم باشه قشنگه


رقیب ریشه هم باشه قشنگه


تو عینک می زنی، عیبی نداره


عسل تو شیشه هم باشه قشنگه!

...........


تو ماه زلالي و كمان ابرويي

من اِندِ مرامم و صداقت‌گويي

مشكل حل است، عصر يكسر برويم

تا دفتر ازدواج دانشجويي!

...................

لبخند بزن دو چشم باراني را

تجويز كن این نگاه درماني را

يك شعله بخند تا به آتش بكشي

دانشكده علوم انساني را!

..................................

هم ریمل و خط سرمه اش کم شده است

هم بستن روسریش محکم شده است

اربرکت عمره های دانشجویی است

این ترم فرشته خانم آدم شده است!

..............................

تنهاغزل کلاسمان بود ورفت

انگارکه اهل آسمان بود ورفت

دلتنگ شدم براش آموزش گفت:

اوترم گذشته میهمان بود ورفت








[ شنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۱ ] [ 9:35 ] [ مرضیه سلیمانی(بوشهر) ] [ ]
مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه