من شعر شده ام.دارم درد می کشم.این شاعر نابلد که مرا می سراید ذوق ندارد...قریحه اش خشکیده..چند بیت نوشته و من هنوز آنطور که می خواهم زاده نشده ام.می خواهم شاعرم عوض شود . کسی که با کهکشان های دور در ارتباط باشد ..بتواند معجزه کند..چشم های سبز داشته باشد..بتواند بسوزد..غیر از این باشد تب دار می شوم..حصبه می گیرم..سل تمام مرا فرو می ریزد..غزلی که دچار این بیماری ها باشد ....! نمیدانم شاید اکنون هم اینگونه ام .

بدری - ( فروردین 92)

گاهی باید حقیقت رو با دروغ بیان کرد.

کار زیاد سختی نیست فقط باید دروغ گفت.

شما هم دروغ بگویید . . .

نوروزتان فرخنده...

بهار بهار

صدا همون صدا بود
صداي شاخه ها و ريشه ها بود

بهار بهار

چه اسم آشنايي
صدات مياد ... اما خودت كجايي

وابكنيم پنجره ها رو يا نه

تازه كنيم خاطره ها رو يا نه

بهار اومد لباس نو تنم كرد

تازه تر از فصل شكفتنم كرد

بهار اومد با يه بغل جوونه

عيد آورد از تو كوچه تو خونه

حياط ما يه غربيل

باغچه ما يه گلدون
خونه ما هميشه
منتظر يه مهمون

بهار اومد لباس نو تنم كرد

تازه تر از فصل شكفتنم كرد
بهار بهار يه مهمون قديمي
يه آشناي ساده و صميمي
يه آشنا كه مثل قصه ها بود
خواب و خيال همه بچه ها بود

آخ ... كه چه زود قلك عيديامون

وقتي شكست باهاش شكست دلامون

بهار اومد برفارو نقطه چين كرد

خنده به دلمردگي زمين كرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا كرد

من و با حسي ديگه آشنا كرد

يه حرف يه حرف ‚ حرفاي من كتاب شد

حيف كه همش سوال بي جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
كه صبح تا شب دنبال آب و نون بود

دوستان سلام

یک سال ازآشنایی ماوایجاد وبلاگ بچه های شعرایران گذشت.یک سال رو باهم بودیم شاید کیلومترها ازهم فاصله

داشتیم ولی دل هامون به هم نزدیک بود ایقد خاطره شیرین از شماهادارم که نمیدونم کدومش رو بنویسم

هروقت دلتنگ شدم هروقت غم اومد سراغم هروقت شاد بودم تو همه لحظه هام شما دوستان خوبم درکنارم

بودین .هنوز سرحرفم که تو پست های اول وبلاگ گفتم هستم که خدا خواست  ما تو مسیرزندگی هم

قراربگیریم چکامه بهانه ای بود برای اینکه بچه های شعرایران همدیگه رو پیدا کنن

اسفند90،روزهای شیرین آشنایی 

تیر91،سفرمن و حدیث زنگنه به اصفهان و سمیرم وخاطرات دلنشینی که باخانواده آقای محمدی ،خانم انشایی،الهه بهرامیان عزیز،وآقای اسلامی بزرگوار رقم خورد

شهریور91،دیداربابچه های شعرایران درکنارساحل زیبای خلیج فارس ،سیمادوائی ومادربزرگوارشون،خانم انشایی ،آقای محمدی و گلنازو گلنوش عزیز،محمدرضااسلامی ،سجادبدری ،ابراهیم سربلندی(دریاسالارخداخواست)،نجمه حسینی ،حدیث زنگنه،مریم بحرانی،احسان گرگین زیارتی،بهنام میرزایی

اسفند1391نمایشگاه رویش دانشگاه امیرکبیرودیداربابانو نادره جلادت

مرور خاطره ها زیبایی زندگی رو صدچندان میکنه پس باهم خاطرات خوب باهم بودن رو مرورمیکنیم

تقدیم به بچه های شعرایران

زمانه قرعه ی نو میزند به نام شما

خوشاشماکه جهان میرود به کام شما

دراین هواچه نفس هاپرآتش است و خوش است

که بوی عود دل ماست درمشام شما

تنورسینه ی سوزان ما به یادآرید

کزآتش دل ما پخته گشت خام شما

فروغ گوهری ازگنج خانه دل ماست

چراغ صبح که بر می دمدزبام شما

زمان به دست شما می دهدزمام مراد

ازآن که هست به دست خردزمام شما

همای اوج سعادت که می گریخت زخاک

شدازامان زمین دانه چین دام شما

به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد

که چون سمند زمین شد ستاره رام شما

به شعرسایه درآن بزمگاه آزادی

طرب کنید که پرنوش باد جام شما

 

درست است که نقطه تمام کننده جمله است، اما باعث مرگ و فنای جمله نیست .

همانطور که در مورد انسان نیز، مرگ باعث فنای او نیست و فقط یک سطر او را جابجا میکند.

از سطر دنیا به سطرعقبی ...

 

مرضیه سلیمانی عزیز بچه های شعر ایران و بچه های آخر هفته رو در غم از دست دادن عموی عزیزت شریک بدون.

رحلت رسول اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) و امام رضا (ع) را تسلیت عرض می نماییم.

---

مجری : جناب آقای حسین رستمی از شهریار برایمان شعر می خوانند.

آقای رستمی:

بنویس که هر چه نامه دادم نرسید

بنویس که یک نفر به دادم نرسید

بنویس قرار من و او هفته ی بعد

این جمعه که هر چه ایستادم نرسید

به نام خدا و با سلام. کسب اجازه می کنم.

 

 

خانه های آن کسانی می خورد در بیشتر

که به سائل می دهند از هر چه بهتر بیشتر

 

عرض حاجت می کنم آن جا که صاحب خانه اش

پاسخ یک می دهد با ده برابر بیشتر ( معظم له : آفرین آفرین )

 

گاه گاهی که به درگاه کریمی می روم

راه می پویم نه با پا بلکه با سر بیشتر

 

زیر دین چهارده معصومم اما گردنم

زیر دین حضرت موسی بن جعفر بیشتر

 

گردنم در زیر دین آن امامی هست که

داده در ایران ما طوبای او بر بیشتر

 

آن امامی که فداک گفتنش رو به قم است

با سلامش می کند قم را معطر بیشتر

 

قم همان شهری که هم یک ماه دارد بر زمین

هم چنین از آسمان دارد چل اختر بیشتر

 

قصد این بار قصیده از برادر گفتن است

ور نه می گفتم از این معصومه خواهر بیشتر

 

من برایش مصرعی می گویم و رد می شوم

لطف باباهاست معمولآ به دختر بیشتر

 

عازم مشهد شدم تا با تو درد دل کنم

بودنم را می کنم این گونه باور بیشتر

 

مرقدت ضرب المثل های مرا تغییر داد

هر که بامش بیش برفش نه، کبوتر بیشتر

 

چهار فصل مشهد از عطر گلاب آکنده است

این چنین یعنی سه فصل از شهر قمصر بیشتر

 

پیش تو شاه و گدا یکسان ترند از هر کجا

این حرم دیگر ندارد حرف کمتر بیشتر

 

ای که راه انداختی امروز و فردای مرا

چشم بر راه تو هستم روز آخر بیشتر

 

از غلامان شما هم می شود دنیا گرفت

من نیازت دارم آقا روز محشر بیشتر

 

بر تمام اهل بیت خویش حساسی ولی

جان زهرا چون شنیدم که به مادر بیشتر

 

بیشترهایی که گفتم از تو خیلی کمترند

---

آقای رستمی : والسلام

معظم له : زنده باشید. طیب الله انفاسکم. خیلی خوب. خیلی خوب. ان شاء الله که موفق باشید. خیلی با حال و خوش لفظ و خوش مضمون و خیلی خوب . آفرین.

 

مراسم شعر خوانی شاعران آیینی و مذهبی در حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی (مد ظله العالی )

25 خرداد 1390

بیار ساقی بادت فدا سر و دستار

                                                               ز هر کجا که دهد دست جام جان دست آر

درآی مست و خرامان و ساغر اندر دست

                                                               روا مبین چو تو ساقی و ما چنین هشیار
 
بیار جام که جانم ز آرزومندی

                                                              ز خویش نیز برآمد چه جای صبر و قرار

بیار جام حیاتی که هم مزاج توست

                                                              که مونس دل خسته‌ست و محرم اسرار

از آن شراب که گر جرعه‌ای از او بچکد

                                                              ز خاک شوره بروید همان زمان گلزار

شراب لعل که گر نیم شب برآرد جوش

                                                               میان چرخ و زمین پر شود از او انوار

زهی شراب و زهی ساغر و زهی ساقی

                                                                که جان‌ها و روان‌ها نثار باد نثار

بیا که در دل من رازهای پنهانست

                                                                شراب لعل بگردان و پرده‌ای مگذار

مرا چو مست کنی آنگهی تماشا کن

                                                                که شیرگیر چگونست در میان شکار

تبارک الله آن دم که پر شود مجلس

                                                                 ز بوی جام و ز نور رخ چنان دلدار

هزار مست چو پروانه جانب آن شمع

                                                                 نهاده جان به طبق بر که این بگیر و بیار

ز مطربان خوش آواز و نعره مستان

                                                                  شراب در رگ خمار گم کند رفتار
 
ببین به حال جوانان کهف کان خوردند

                                                                   خراب سیصد و نه سال مست اندر غار

چه باده بود که موسی به ساحران درریخت

                                                                    که دست و پای بدادند مست و بیخودوار
 
زنان مصر چه دیدند بر رخ یوسف

                                                                    که شرحه شرحه بریدند ساعد چو نگار

چه ریخت ساقی تقدیس بر سر جرجیس

                                                                     که غم نخورد و نترسید ز آتش کفار

هزار بارش کشتند و پیشتر می‌رفت

                                                                    که مستم و خبرم نیست از یکی و هزار

صحابیان که برهنه به پیش تیغ شدند

                                                                   خراب و مست بدند از محمد مختار

غلط محمد ساقی نبود جامی بود

                                                                   پر از شراب و خدا بود ساقی ابرار
 
کدام شربت نوشید پوره ادهم

                                                                  که مست وار شد از ملک و مملکت بیزار

چه سکر بود که آواز داد سبحانی

                                                                  که گفت رمز اناالحق و رفت بر سر دار

به بوی آن می‌شد آب روشن و صافی

                                                                  چو مست سجده کنان می‌رود به سوی بحار

ز عشق این می خاکست گشته رنگ آمیز

                                                                  ز تف این می آتش فروخت خوش رخسار

وگر نه باد چرا گشت همدم و غماز

                                                                  حیات سبزه و بستان و دفتر گفتار

چه ذوق دارند این چار اصل ز آمیزش

                                                                 نبات و مردم و حیوان نتیجه این چار
 
چه بی‌هشانه میی دارد این شب زنگی

                                                                 که خلق را به یکی جام می‌برد از کار

ز لطف و صنعت صانع کدام را گویم

                                                                 که بحر قدرت او را پدید نیست کنار

شراب عشق بنوشیم و بار عشق کشیم

                                                                  چنانک اشتر سرمست در میان قطار

نه مستیی که تو را آرزوی عقل آید

                                                                 ز مستی که کند روح و عقل را بیدار

ز هر چه دارد غیر خدا شکوفه کند

                                                                   از آنک غیر خدا نیست جز صداع و خمار

کجا شراب طهور و کجا می انگور

                                                                   طهور آب حیاتست و آن دگر مردار

چو اندکی سر خم را ز گل کنی خالی

                                                                    برآید از سر خم بو و صد هزار آثار
  
اگر درآیم کثار آن فروشمرم

                                                                    شمار آن نتوان کرد تا به روز شمار

چو عاجزیم بلا احصیی فرود آریم

                                                                    چو گشت وقت فروداشت جام جان بردار

درآ به مجلس عشاق شمس تبریزی

                                                                    که آفتاب از آن شمس می‌برد انوار

از هوش می...
معشوق جان به بهار آغشته ی منی
که موهای خیس ات را خدایان بر سینه ام می ریزند و مرا خواب می کنند
یک روزَمی که بوی شانه تو خواب می بَرَدَم
معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن
هنگامه ی منی
من دستهای تو را با بوسه هایم تُک می زدم
من دستهای تو را در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه پنهانی منی وقتی که نیستی
من چشمهای تو را هم در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام
نَحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه ِ گلوگاه ِ پنهانی ِ منی
آواز من از سینه ام که بر می خیزد از چینه دانم قوت می گیرد
می خوانم می خوانم می خوانم تو خواندن منی
باران که می وزد سوی چشمانم باران که می وزد باران که می وزد ، تو شانه بزن! باران که می…
یک لحظه من خودم را گم می کنم نمی بینمَم
اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟ من نیستم که ببینم ، نمی بیننمَم
معشوق جان به بهار آغشته ی منی اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم
آهو که عور روی سینه من می افتد آهو که عور آهو که عور آهو که او ، او او که آ اواو تو شانه بزن!
و بعد شیر آب را می افشاند بر ریش من و عور روی سینه ی من اواو می افتد
و شیر می خورد می گوید تو شیر بیشه بارانی منی منی و می افتد
افتادنی که مرا می افتد هنگامه منی هنگامه منی که مرا می افتد
آغشته ی منی معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمَم
می خوانم می خوانم می خوانم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم می خوانم
خونم را بلند می کنم به گلوگاهم می خوانم خونم را مثل آوازی می خوانم
نحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی
اگر تو مرا نبینی اگر تو مرا نخوابانی ، من هم نمی بینمم من هم نمی خوابانمم
زانو بزن بر سینه ام تو شانه بزن
پاهای تو چون فرق باز کرده از سر ِ زیبایی به درون برگشته بر سینه ام تو شانه بزن زانو!
من پشت پاشنه هایت را چون میوه دوقلو می بوسم می بوسم
هر پایت را در رختخواب عشق جداگانه می خوابانم بیدار می شوی می خوابانم
ببین! آری ببین تو مرا تا ته ببین زیرا اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم
با وسعت نگاه بر گشته ی به دورن ، به درون برگشته ، تا ته ببین تو شانه بزن
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم نمی بینمم اگر تو مرا حالا بیا تو شانه بزن زانو
من هیچگاه نمی خوابم از هوش می روم
دیروز رفته بودم امروز هم از هوش می روم
افتادنی که مرا می افتد هنگامه ی منی که می افتد معشوق جان به بهار آغشته ی منی ، منی ، منی که مرا می افتد

و می روم از هوش منی اگر تو مرا تو شانه بزن زانو منی از هوش می…

رضا براهنی

غزل

مرگ بعضی وقتها از درد دوری بهتر است

بی قرارم کرده و گفته صبوری بهتر است

 

توی قر آن خوانده ام... یعقوب یادم داده است:

دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است

 

نامه هایم چشمهایت را اذیت می کند

درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است

 

چای دم کن... خسته ام از تلخی نسکافه ها

چای با عطر هل و گلهای قوری بهتر است

 

من سرم بر شانه ات ؟..... یا تو سرت بر شانه ام؟.....

فکر کن خانم اگر باشم چه جوری بهتر است ....؟

......................................................................

با من برنو به دوش یاغی مشروطه خواه

عشق کاری کرده که تبریز می سوزد در آه

 

بعدها تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد؟

با من تنها تر از ستارخان بی سپاه

 

موی من مانند یال اسب مغرورم سپید

روزگار من شبیه کتری چوپان سیاه

 

هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق

کنده ی پیر بلوطی سوخت نه یک مشت کاه

 

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود

یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه

 

آدمیزادست و عشق و دل به هر کاری زدن

آدم ست و سیب خوردن آدم  ست و اشتباه

 

سوختم دیدم قدیمی ها چه زیبا گفته اند

"دانه ی فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه"

.............................................................................................................

ترانه

اگه خیال تو همش باهام نیس

خلوتمو چرا خراب می کنن؟

چرا راننده تاکسیا همیشه

دوتا کرایه رو حساب می کنن؟

 

اگه خیال تو همه ش باهام نیس

چرا قدم زدنهامو کش می دم؟

چرا غروبا که میرم کافی شاپ

میرم دوتا قهوه سفارش میدم؟

 

دورو برم پره از آدمایی

که داد درد مشترک میزنن

قصدی ندارن ولی با کاراشون

زخمای کهنه مو نمک می زنن

 

گفته بودم گریه بده واسه مرد

غرور زیادش خوبه کم نمیشه

مرد واسه بستن بند کفشش

پاشوبالامیاره خم نمیشه

.................................................................................

قیچی روبرداشتی که تقسیم کنی

عکسی که یادگاریک جنونه

هرجوری ورمیری بازم نمیشه

دست تو دورگردنم میمونه

به دفترم خیلی علاقه داره

شومینه اشتهاش بی حدو مرزه

میندازمش بدونه دوستت دارم

یه مشت غزل مگه چقدمی ارزه؟

دارم میرم شبیه برگ زردی

که داره ازشاخه جدا می افته

یکی همیشه سرجاش میمونه

یکی نمیدونه کجا می افته

کوچ همین جوری خودش شکنجه اس

بیچاره ای اگه پرت بشکنه

پرم شکسته کاش می شد بمونم

جاده الهی کمرت بشکنه

ببین تو تازه اول بهاری

یه چیزی میگم واسه یادگاری

توروخداباهرکی عکس گرفتی

دستتو دورگردنش نزاری

................................................................

طنزدانشجویی

تو دستات تیشه هم باشه قشنگه

رقیب ریشه هم باشه قشنگه

تو عینک می زنی، عیبی نداره

عسل تو شیشه هم باشه قشنگه!

...........

تو ماه زلالي و كمان ابرويي

من اِندِ مرامم و صداقت‌گويي

مشكل حل است، عصر يكسر برويم

تا دفتر ازدواج دانشجويي!

...................

لبخند بزن دو چشم باراني را

تجويز كن این نگاه درماني را

يك شعله بخند تا به آتش بكشي

دانشكده علوم انساني را!

..................................

هم ریمل و خط سرمه اش کم شده است

هم بستن روسریش محکم شده است

اربرکت عمره های دانشجویی است

این ترم فرشته خانم آدم شده است!

..............................

تنهاغزل کلاسمان بود ورفت

انگارکه اهل آسمان بود ورفت

دلتنگ شدم براش آموزش گفت:

اوترم گذشته میهمان بود ورفت

باید زود آموخت در چه روزی گیلاس ها از درخت جدا می شود و تو مسافر خواهی بود . نشسته بود ابر را با انگشت به ما نشان می داد ما ابر را انکار می کردیم می گفت اگر صبور باشید این ابر سرانجام باران می شود

احمدرضا احمدی .

سلام

همه برای رقابت به بوشهر آمده بودند و ما برای رفاقت.ممنونم از مرضیه سلیمانی به پاس تمام استرس ها و تلاش هایش برای اینکه ما احساس راحتی کنیم. آفتاب بوشهر عرق های کمی در پیشانی مان مهمان نکرد که عرق شرمساری از محبت علی برزگر نیز دوچندانش می کرد . خنده های محسن نوروزی و چهره ی دوست داشتنی اش را کدام نقاش برایمان نقاشی کند تا مدام رو به روی دیدگانمان باشد ؟ اسحاق جمالی مهربان به ما نشان داد بوشهر پر از جوانمردان و با معرفت هاست . گریه های شوق مریم بحرانی و خنده های پر احساس حدیث زنگنه ....خانم انشایی و آقای محمدی و دو گل هایشان که نشان دادند جمع ما چقدر دوست داشتنی است. محمد اسلامی با غزل معروف پست کن اش ...ممنونم از همراهی شیما شیبانی و پریسا سعد آبادی که عطر محبت را تا جمع مشاعره ما کشاندند.ابراهیم سربلندی هر چند دیر به ما اضافه شد و اما زود همه را شیفته ی خود کرد.ممنوم از سیما دوایی که مثل تنبورش زیبا حرف میزد و ممنونم از نجمه حسینی که در یک کلام دریاست.

این چند شعر ارمغان من است که از بوشهر به قوچان آوردم:

1

موج های خلیج به شوق تو باز می گردند

وقتی که هر بار با نام تازه ای خطابشان می کنی.

2

در ساحل جنوب

خلیج ما را به صلح دعوت می کند

درست وقتی که آفتاب گرم بر طبل جنگ می کوبد.

3

آفتاب لبخند می زند

و تن پوش بارانی اش را به تن می کند 

وقتی که تو

کنار خلیج بنشینی .

4

شناسنامه ام امروز تغییر کرد

و بوشهر نام کوچک من شد

خلیج نام پدر

و آفتاب نام مادرم .

نامت بلند دریا

تو در صفحه بعدی شناسنامه ام جای گرفته ای .

... از اصفهان از خراسان از یزد از شیراز از ــــــ نه نه از بهشت از بهشت از بهشت از بهشت آمدند تا ما در کنارشان کمی بهشت را تجربه کنیم . چقدر زود گذشت ...

بهشتیان دلتنگتانم ...

اول سلام و بعدسلام وسپس سلام

انگارهمین دیروزبود که داشتم این بیت رو می خوندم واسه مشاعره بهاری:

بفرماییدفروردین شود اسفندهای ما /نه برلب بلکه دردل گل کندلبخندهای ما

وخداخواست اسفندهزاروسیصدو نود برای من اسفندی شودبه یادماندنی 

خداونددوستانی رو بهم داد که به قول فاضل نظری:

به هم شبیه بهم مبتلابهم محتاج /چنان دو نیمه ی سیبی که هردونیم بهم 

بی صبرانه 29 شهریوررو انتظارمیکشم تادربوشهر شهرآفتاب وشرجی

کنارساحل زیبای خلیج همیشه پارس،بچه های شعرایران رو ملاقات کنم

بوشهرنهنگ پیرن ،خاک پاک مرد دریان

سی خومون ای خاک خورشید اول وآخردنیان

شهرموشعرو شعارم ،ای همه دارو ندارم

زادوبوم مو تویی تو ،خاک تو خاک مزارم

.....................

.................................................

ودرآخر یک غزل از  آقای حیدرمنصوری  امیدوارم موردتوجه شما دوستان قراربگیره 

سلام دووووستان

اومدم بدون اجازه ی مدیر وب و بدون دادن پورسانت تبلیغات به ایشون، یه تبلیغی بکنم!

کنسرت موسیقایی نمایشی "موسی و شبان" از ۵تا ۱۰شهریور در یزد برگزار میشه که من یکی از اعضای گروه کر این کار هستم. این کار روایتی از داستان موسی و شبان مثنوی هست که موسیقی و داستان و نمایش در اون با هم تلفیق شده.

همه شما دوستان عزیز رو به این کار دعوت می کنم و بسیار بسیار خوشحال میشم اگر هر کدوم از بچه های شعر رو تو این برنامه ببینم 

موفق و پیروز باشید.

پ ن : سایت گروه آفتاب